Bezoekje UWV – zou het ook anders kunnen? (Blog)

Door Ria Brands

Mijn man en ik hebben best een zwaar jaar achter de rug. In 2006 kreeg Arnold een aneurysma. En het is echt een wonder dat hij dat heeft overleefd. Sindsdien kampt hij met hartproblemen en is het vanzelfsprekende in het leven voorgoed weg. Ik realiseer me vaak dat we op dun ijs leven. De laatste jaren ging dat wat beter, tot afgelopen jaar. Hij had hartkloppingen, pijn in de linkerkant van zijn borst en hij voelde zich beroerd.

Dus weer naar de cardioloog en daar bleek zijn aorta 7,4 cm breed. De hartkloppingen werden daarbij op de achtergrond gezet want de artsen waren vooral gealarmeerd door de kritieke grootte van zijn vat. Een operatie bij de vaatspecialisten in UMC Maastricht is zijn enige optie.

Ondertussen zat Arnold in de ziektewet en werd zijn arbeidscontract niet verlengd. Nu zit hij in de ziektewet bij de UWV en vorige maand moest hij langs komen. Dat is een behoorlijke inspanning voor hem omdat hij nog niet veel uithoudingsvermogen heeft. Tijdens het gesprek werd afgesproken om te wachten op de uitslag van de controles in december in Maastricht. Vorig week kreeg hij echter weer een oproep, nu van een UWV arts. Hij ging er met veel tegenzin heen. Had een strenge arts voor ogen waar hij nu geen zin in had. En hij had vorige maand toch al zijn verhaal gedaan? Maar ja, als ze zeggen dat je weer moet komen dan ga je. Hij moest zijn paspoort meenemen en hij mocht iemand meenemen. Die diende dan ook zijn paspoort mee te nemen.

Wij naar Apeldoorn. Er was een parkeergelegenheid naast het gebouw. Toen ik aanbelde werd mij verteld dat het niet de bedoeling was dat cliënten daar parkeren. Die moeten een paar honderd meter verderop betaald parkeren. Werknemers mogen daar wel parkeren. Bijzonder; er komen toch vaker mensen die niet goed ter been zijn? Afijn. Arnold kon het stukje net aan lopen en we konden in de hal even uitblazen. Meteen werden onze paspoorten gecontroleerd. Wat voelt dat raar. Waar is dat voor nodig? Pluspuntje was dat er gratis koffie in de hal was. Verschillende mensen zaten met hun dikke dossiers in afwachting van hun afspraak.

Toen Arnold werd opgeroepen mochten wij mee naar boven met een allervriendelijkste arts. We moesten de trap op en ze informeerde daar wel bij of Arnold dat aan kon. Tja, en toen het gesprek. Arnold deed voor de zoveelste keer zijn verhaal. Ze zag wel dat het nog niet 100% oké was en zou bij de verschillende artsen zijn gegevens gaan opvragen. Dan zou daarna een advies komen hoe nu verder. Niet veel anders dan het gesprek vorige maand. Nu ook weer werd genoteerd dat er in december een vervolgafspraak is met de specialist in Maastricht. Het was een inspannende fysieke en emotionele expeditie voor hem.

In het vervolggesprek bij de specialist van Maastricht werd duidelijk dat Arnold nog een operatie te gaan heeft. De week daarop moest Arnold voor de derde keer in korte tijd naar het UWV voor controle. De laatste van het jaar. Ik hoop dat in 2018 voor Arnold alles beter gaat verlopen en dat zijn bezoekjes aan het UWV minder stress opleveren omdat hij er dan lichamelijk beter aan toe is.

Contact